Der Komet 5710 – Seite 28

■■INTERNATIONAL- „Iets laten zien” Interview met Sven,,Rummel" Tijdens de voorbije 20 jaren kon je Sven „Rummel" op vrijwel alle kermissen tegenkomen. Als een menigte stond toe te kijken aan een spectaculaire attractie, dan mocht je er zeker van zijn dat hij daar was. Zijn bedoeling was om iets te laten zien", en dat al sinds zijn kindertijd. Tijdens je kindertijd had je waarschijnlijk al je affiniteit met de kermis ontdekt. Hoe verliep dat? „Bij mij is het allemaal zeer vroeg begonnen. Toen ik tussen zes en acht jaar oud was, had ik een kop- telefoon en een cassettedeck omgebouwd zodat ik de kon gebruiken als microfoon en luidspreker. Mijn grootmoeder, bij wie ik opgegroeid ben, was meer dan verwonderd over de manier waarop ik „speelde". Ik heb me jarenlang geamuseerd met mijn „toestel". Met typische spreuken zoals „Super ronde" of „De volgende rit gaat achterwaarts" heb ik destijds mijn lego-figuurtjes geanimeerd. En met alle mogelijke voorwerpen bouwde ik kermistaferelen na." Hoe voelde het toen je als kind voor de eerste malen een kermis bezocht? „Toen ik negen à tien jaar oud was en de kleinere ker- missen in de regio Krefeld bezocht, was ik voor mezelf al aan het praten tijdens een rit in de attracties (lacht). Ik had daar enorm veel plezier in en tegelijk zorgde het ervoor dat ik niet bang was. Ik herinner me nog als kleine jongen dat ik alles (!) leuk vond wat met de kermis te maken had: de geur, de stemmen, de jingles, het geruis van de motoren, ... Twee jaar later vroeg ik aan de familie Wolters of ik mee mocht helpen bij de afbraak van hun autoscooter. Ik begon met het dragen van de houten blokken waarmee de attractie waterpas werd gezet, nadien met de delen van de piste en toen ik 14 à 15 jaar oud was heb ik ook geholpen met de complete attractie op en af te bouwen." Wanneer zat je dan voor de eerste keer achter de microfoon? „Toen was ik 16 à 17 jaar. Ik vroeg aan de familie Lan- genscheidt of ik eens door de microfoon van hun attractie mocht spreken. Ik was immers zeer leergierig en wou alles weten over het leven en het werk van een kermisexploitant. Lachwekkend werd me gezegd dat enkel kermismensen hun attracties uitbaten. Maar ik liet hun mijn telefoonnummer achter en hoopte dat ze me zouden bellen. En na drie weken telefoneerden ze me om te vragen of ik naar Papenburg wou komen. Destijds wist ik niet dat er twee plaatsen met de naam Papenburg waren. Met als gevolg dat ik ergens diep in Nederland naar een kermis zocht waar de „Take Off" stond, en hem natuurlijk niet kon vinden (lacht opnieuw). Ik belde naar de familie Langenscheidt en natuurlijk moesten ze hier nog meer om lachen. Maar ik gaf niet op en nam de trein naar Papenburg in Niedersachen. Om 22u00 kwam ik eindelijk aan. Ik mocht dan voor de eerste maal door de microfoon praten en de echo gebruiken, maar nog niet de attrac- tie bedienen. Maar dat wou ik ook leren. Blijkbaar viel mijn manier van spreken in de smaak bij de familie, zodat ik ook de volgende dag mocht blijven. Ik had mijn levensroeping gevonden (lacht breed)". 28 CRY ORY van links Sven Rummel met Klaas Heufer-Umlauf Hoe ging het dan verder? ,,Ik bleef gedurende meer dan één jaar met de familie Langenscheidt rondreizen. Tijdens die tijd heb ik veel geleerd. Ik beperkte me niet meer tot het spreken door de microfoon, op het einde kende ik elke bout aan de attractie zodat ik kon ingrijpen als er een pro- bleem was. Wie een attractie bedient, heeft immers een grote verantwoordelijkheid! Mijn studies hebben uiteraard zwaar geleden door mijn vele kermisbezoe- ken, iets wat mijn grootmoeder niet zo aangenaam vond. Maar ik bleef aangetrokken tot de kermis. Na anderhalf jaar bij Langenscheidt liet ik mijn contac- tgegevens achter bij de familie Schäfer, die op dat ogenblik met meerdere attracties onderweg was. Kort nadien belden ook zij me op en zeiden ze me dat ik bij hun,,Shake & Roll" aan de slag kon, op voorwaarde dat ik de molen ook mee opstelde en afbouwde. Tijdens de daaropvolgende jaren heb ik vrijwel met al hun attracties gedraaid, waarvoor ik hun uiterst dankbaar ben. Ook heb ik bij hun veel bijgeleerd om op een fatsoenlijke en respectabele manier te werken. Tussendoor was ik ook nog bij de firma's Deinert en Barth aan de slag. Ik kon maar moeilijk beslissen bij welke attractie ik wou blijven, waardoor ik het immens druk had." Je hebt toch ook nog gewerkt bij de firma Klünder? ,,Ja, toen Willi Klünder met de „Vortex" rondtoerde. Dat was de eerste attractie waar ik ritten met een intro weggaf. Ik was toen meer diepgaand aan het naden- ken hoe ik de taken van spreken door de microfoon en het bedienen van de attractie beter op elkaar kon afstemmen. Zo kwam ik er dan toe om bepaalde inst- rumentale liedjes te spelen en jingles te gebruiken. Ik wou dat de bezoekers van de kermis bleven kijken en een "wow-effect" creëren. Op de productie van jingles komen we straks nog terug. Veel personen kennen je ook als medewerker van de firma Robrahn... ,,Ja, mijn beste vriend contacteerde me destijds om me te zeggen dat Robrahn op zoek was naar personeel toen ze met hun vrijevaltoren „Countdown" in Stutt- gart stonden. Ik ben dan naar de Cannstatter Wasen gereden en zag dadelijk dat hun medewerker niet goed presteerde waardoor er ook maar weinig volk in de attractie stapte. Ik begon grappen te maken met het publiek, ik bouwde een soort van komische show op waardoor de attractie dadelijk veel meer succes had. Nadien kwam ik in Bremen bij de „Frisbee" terecht, wegens interne onenigheden binnen de firma Robr- ahn. Ik heb meerdere jaren met de „Frisbee" gedraaid. Als snel maakte ik geen gebruik meer van het auto- matische ritprogramma van de attractie, waardoor ik de passagiers een veel langere rit met bijbehorende show kon bieden. Ondertussen was ik ook nog aan de slag als disc-jockey in een grote discotheek en Der Komet tijdens carnavalsstoeten. Ik hield van wat afwisseling. Ook voor de televisie en het internet heb ik een paar reportages gemaakt. Onder de naam Sven „Rummel" heb ik dan een paar platen uitgebracht, waarna ik terugkeerde naar de „Frisbee". Als de attractie dan uiteindelijk aan Mellors verkocht werd, heb ik met hun ook meerdere maanden samengewerkt in Dubai." Bij welke attracties heb je dan nog gewerkt? ,,Na een lange onderbreking ging ik aan de slag bij de ,,Flash" van Weber en nadien opnieuw bij de familie Schäfer, als ze zich de „Voodoo Jumper" aangeschaft hadden. Tijdens de eerste kermissen waren er wel wat problemen met de attractie omdat het automatische ritprogramma een te langdradige en saaie rit bood. Ik heb ervoor gezorgd dat de „Voodoo Jumper" een veel grotere aantrekkingskracht had op het publiek door de attractie manueel te bedienen. Daarenboven wou ik bepaalde principes van de pretparken overbrengen naar de kermis, waardoor ik intro's en jingles begon te produceren. Het was de bedoeling om een bepaalde sfeer over te brengen en een verhaal op te dissen alvorens de rit begon. Samen met enkele collega's heb ik dan de figuur,,Dr. Voodoo" ontworpen, en na de ene intro kwam uiteraard de volgende." En vanaf dan ging het dan verder met de productie van jingles? ,,Ja, onder andere bij de firma Küchenmeister, de firma Landweerman, bij de Nederlandse exploitant Van der Beek, enz. Toen bracht ik meer tijd in de studio als op de kermis door. Het concept sloeg in als een bom, vrijwel bij de helft van alle grote attracties gebruikte onze jingles. Ondertussen is de productie merkelijk gedaald omdat het gebruik van jingles op de kermis te overdreven is. Enkel jingles volstaan niet om een attractie degelijk te exploiteren. En te veel jingles is ook niet goed. Het totaalplaatje moet in evenwicht zijn." Waarom doe je dit allemaal? „Zeker en vast niet enkel voor het geld. Enerzijds verheugde het me op de kermis te zijn, anderzijds deed het me deugd dat mensen plezier hebben aan het product „kermis". Daarom deel ik in het leed van de exploitanten omwille van hun huidige situatie, en hoop ik op een spoedige verbetering." Ondertussen ben je een andere weg ingeslagen. ,,Ja, mijn vrouw heeft ervoor gezorgd dat ik ervan bewust werd dat ik niet mijn ganse leven van kermis tot kermis zou kunnen trekken. Ik heb ondertussen een opleiding gevolgd om evenementen te organise- ren, en misschien zal ik hierdoor de kermis binnenkort vanuit een heel andere hoek kunnen bekijken." Kan je nog enkele tips geven aan de nieuwe generatie jongelingen die een attractie zouden willen bedienen? ,,Ja, gebruik geen GSM als je aan het werk bent. Er zijn zo veel jonge mensen die verwonderd zijn dat de attractie waar ze aan het werk zijn geen succes heeft bij het publiek, omdat ze continu bezig zijn met hun telefoon. Zorg er bovendien voor dat je de attractie door en door kent, ga ervoor om alles te leren. Kennis van muziek is ook belangrijk. En verder: strooi niet overal rond wat er bij een bepaalde attractie gebeurt, hou alles intern. En het belangrijkste is natuurlijk dat men met hart en ziel bij de zaak is, enkel zo kan je het gevoel,,kermis" overgedragen op het publiek." Tekst: Dennis König / Foto's: privécollectie Vertaling: David Detiège ■ 5710 | 30.03.2021 Der Komet